बापमाणूस

बापमाणूस

बापमाणूस

आई ला सगळं मागतो पण बापाला बोलायला घाबरतो,

वरुन दिसला कठोर तरी आतून तो हळवा असतो |

डोक्यावर असलेल्या कर्जाने ते खचले, 

तरी बाळाच्या शिक्षणाचे नवीन मनोरे त्यांनी रचले |

माझ्या बाळाला काही कमी पडू नये म्हणून जे रात्रीचा दिवस करतात, 

तेच तुझ्या यशाचे गोडवे अभिमानाने सगळ्यांना सांगतात |

लहानपणी ज्या हाथांनी भरवले तुला करंजी लाडू,

नको रे बाळा त्यांना म्हातारपनी घराबाहेर काढू |

ज्यांनी तुला एवढं आयुष्य दिलंय, त्यांचा शब्द तू कधी नको मोडू,

लहानपणी धरलेला हा बापाचा हाथ शेवटच्या श्वासापर्यंत नको सोडू |

शिकलास जरी चार पुस्तकं, जाऊ नको बापाला सोडून परदेशाला,

ज्यांनी लहानाचं मोठं केलं त्यांच्या समोर नाही रे किंमत तुझ्या पैशाला |

आयुष्यभर देह झिझवतो तो तुझ्यासाठी चंदनाचा,

जाण ठेव बाळा विसर पडू देऊ नको त्या कष्टाचा |

बापाचा त्याग तुला नसेल दिसत तर आठव तो घासातला घास,

तुझी भूक भागविली पण उपाशी मात्र त्याला त्रास |

जगातील कोणीही नाही तुला बनू नको कुठे लाचार,

फक्त बापाचा हाथ धर तोच तुझा खंबीर आधार |

सगळे म्हणायचे जळी स्थळी काष्टी पाषाणी आहे आपला देव,

पण माझ्या साठी देव म्हणजे फक्त माझे वडील नामदेव |

कवी/लेखक : सुजित नामदेव तांबे